Akademia Trekkingu LifeTrip

Moduł V

Trekking długodystansowy

Lekcja 29/30

🎒 Skoro oglądasz ten kurs, oznacza to, że lubisz wyzwania.

Teraz wyobraź sobie, że przez dwa dni pokonujesz 100 kilometrów pieszo przez lasy Kampinoskiego Parku Narodowego. Bez rywalizacji z innymi. Walczysz tylko z własnymi słabościami.

Marsz na Stówkę to wydarzenie stworzone dla osób, które chcą sprawdzić swoją wytrzymałość, nauczyć się lepiej zarządzać energią i przekonać się, że większość ograniczeń istnieje tylko w naszej głowie.

Nie musisz być ultramaratończykiem. Wielu uczestników po raz pierwszy pokonuje tak długi dystans właśnie podczas naszego wydarzenia. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu, wsparciu organizatorów i atmosferze na trasie ten cel jest bliżej, niż myślisz.

🥾 Termin: 10-11 kwietnia 2027📍 Miejsce: Kampinoski Park Narodowy🔥 Jubileuszowa edycja Marszu na Stówkę LifeTrip

Jeżeli chcesz przeżyć przygodę, której nie zapomnisz do końca życia, zapraszamy do wspólnego marszu.

➡️ Więcej informacji i zapisy znajdziesz na stronie LifeTrip.

Odpowiedzi 1. B 2. C 3. B 4. C 5. B

Możesz mieć dobre buty, lekki plecak, przygotowane jedzenie i świetną kondycję.

A mimo to możesz nie dojść do celu.

Podczas krótkiego spaceru psychika rzadko jest problemem. Kiedy jednak zaczynasz przechodzić dziesiątki kilometrów, spędzasz wiele godzin w deszczu, jesteś zmęczony, bolą Cię stopy, a do końca trasy zostało jeszcze kilkanaście kilometrów, sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

Wtedy trekking przestaje być wyłącznie sprawdzianem fizycznym.

Staje się sprawdzianem głowy.

Psychologia trekkingu pozwala zrozumieć, dlaczego w pewnym momencie zaczynamy myśleć o rezygnacji, dlaczego zmęczenie potrafi całkowicie zmienić ocenę sytuacji i jak nauczyć się działać mimo dyskomfortu.

W tej lekcji pokażemy Ci, jak przygotować psychikę do długiego marszu, jak radzić sobie z kryzysem oraz jak dzielić długą trasę na mniejsze etapy.

Czego nauczysz się w tej lekcji?

Po ukończeniu lekcji będziesz wiedzieć:

• czym jest psychologiczne zmęczenie podczas trekkingu,
• dlaczego długa trasa może wydawać się trudniejsza, niż jest w rzeczywistości,
• jak działa motywacja podczas wielogodzinnego marszu,
• czym różni się zmęczenie fizyczne od psychicznego,
• jak reagować na kryzys podczas trekkingu,
• jak zarządzać własnymi emocjami,
• dlaczego nie warto cały czas myśleć o końcu trasy,
• jak dzielić długą trasę na mniejsze odcinki,
• jak podejmować decyzje, kiedy jesteś zmęczony,
• jak przygotować głowę do trekkingu długodystansowego.

Trekking zaczyna się w głowie

W trekkingu bardzo łatwo skupić się na sprzęcie.

Jaki plecak?

Jakie buty?

Jaki śpiwór?

Ile litrów wody?

Jakie kijki?

To wszystko jest ważne.

Ale sprzęt nie przejdzie za Ciebie trasy.

Twoje ciało również nie działa niezależnie od psychiki.

Podczas długiego marszu pojawia się moment, w którym organizm zaczyna wysyłać bardzo wyraźne sygnały:

"Jestem zmęczony."

"Zatrzymajmy się."

"Nie dam rady."

"Po co właściwie to robimy?"

"Może wystarczy?"

I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa praca psychologiczna.

Nie chodzi o to, żeby ignorować sygnały organizmu.

Chodzi o to, żeby nauczyć się rozpoznawać różnicę pomiędzy:

"nie powinienem iść dalej"

a

"nie chce mi się iść dalej".

To dwie zupełnie różne sytuacje.

Zmęczenie fizyczne a zmęczenie psychiczne

Zmęczenie fizyczne jest stosunkowo łatwe do rozpoznania.

Bolą mięśnie.

Pojawiają się otarcia.

Stopy są zmęczone.

Spada tempo.

Oddech staje się cięższy.

Organizm potrzebuje odpoczynku, jedzenia, wody i regeneracji.

Zmęczenie psychiczne jest bardziej podstępne.

Może wyglądać tak:

• wszystko zaczyna Cię irytować,
• przestajesz rozmawiać z grupą,
• zaczynasz myśleć wyłącznie o bólu,
• każdy kilometr wydaje się bardzo długi,
• tracisz motywację,
• pojawia się przekonanie, że "to nie ma sensu",
• zaczynasz podejmować decyzje pod wpływem emocji.

W tym momencie problemem nie zawsze jest brak siły.

Problemem może być sposób, w jaki mózg interpretuje zmęczenie.

Mózg nie lubi niekończących się zadań

Wyobraź sobie dwie sytuacje.

Sytuacja pierwsza

Masz przejść jeszcze 30 kilometrów.

Sytuacja druga

Masz przejść jeszcze 3 kilometry do następnego punktu.

Która brzmi łatwiej?

Oczywiście druga.

Fizycznie dystans jest dokładnie taki sam.

Psychologicznie jednak są to dwie zupełnie różne sytuacje.

Dlatego podczas długiego trekkingu warto stosować jedną z najprostszych zasad:

Nie myśl cały czas o całej trasie.

Dziel ją na fragmenty.

Metoda małych celów

Jeżeli masz przed sobą 50 kilometrów, nie myśl:

"Muszę przejść 50 kilometrów."

Pomyśl:

"Najpierw dochodzę do następnego punktu."

Potem:

"Jeszcze do kolejnego."

Następnie:

"Teraz odpoczynek."

I znowu:

"Kolejny etap."

W ten sposób wielki cel zostaje podzielony na serię małych zadań.

To szczególnie ważne podczas marszów długodystansowych.

Nie pokonujesz 50 kilometrów jednym wysiłkiem.

Pokonujesz:

5 kilometrów.

Potem kolejne 5.

Potem kolejne.

Kryzys podczas trekkingu

Kryzys jest czymś, czego nie należy traktować jako porażki.

Podczas długiego trekkingu może pojawić się nawet wtedy, gdy jesteś dobrze przygotowany.

Kryzys może być wywołany przez:

• zmęczenie,
• brak snu,
• ból,
• odwodnienie,
• niedobór energii,
• pogodę,
• monotonię,
• samotność,
• presję czasu,
• konflikt w grupie,
• świadomość długości pozostałej trasy.

Najważniejsze jest to, co zrobisz, kiedy kryzys się pojawi.

Pierwsza zasada kryzysu

Nie podejmuj dużych decyzji w największym zmęczeniu.

Jeżeli jesteś wyczerpany, zły, głodny i przemoczony, możesz mieć bardzo negatywną ocenę sytuacji.

Dlatego zanim podejmiesz decyzję:

STOP.

Zatrzymaj się.

Napij się.

Zjedz.

Sprawdź stopy.

Popraw ubranie.

Odpocznij.

Dopiero później zdecyduj.

Czasami człowiek chce przerwać trekking, podczas gdy tak naprawdę potrzebuje 15 minut odpoczynku i jedzenia.

Zadaj sobie pięć pytań

Kiedy podczas trekkingu pojawia się kryzys, zapytaj siebie:

1. Czy jestem naprawdę zagrożony?

Czy istnieje realne zagrożenie dla zdrowia lub życia?

2. Czy jestem odwodniony?

Sprawdź, kiedy ostatnio piłeś.

3. Czy mam wystarczająco energii?

Kiedy ostatnio jadłeś?

4. Czy coś mnie boli?

Sprawdź stopy, kolana, kostki i inne miejsca narażone na przeciążenie.

5. Czy problem jest fizyczny, czy psychiczny?

To pytanie jest niezwykle ważne.

Jeżeli masz kontuzję, nie ignoruj jej.

Jeżeli jesteś odwodniony, uzupełnij płyny.

Jeżeli jesteś wyczerpany, odpocznij.

Ale jeżeli wszystkie podstawowe potrzeby są zabezpieczone, a jedynym problemem jest myśl:

"Nie chce mi się już iść"

to prawdopodobnie właśnie pojawił się kryzys psychiczny.

Ból podczas trekkingu

Ból jest sygnałem.

Nie należy go automatycznie traktować jako czegoś, co trzeba pokonać.

Podczas długiego marszu możesz odczuwać zwykłe zmęczenie mięśni.

Możesz też mieć ból, który oznacza rozwijającą się kontuzję.

To ogromna różnica.

Dlatego doświadczony trekker nie pyta wyłącznie:

"Czy boli?"

Pyta:

"Dlaczego boli?"

Jeżeli pojawia się narastający, ostry lub nietypowy ból, trzeba przerwać marsz i ocenić sytuację.

Psychologia długiego trekkingu nie polega na bezmyślnym zaciskaniu zębów.

Polega na świadomym podejmowaniu decyzji.

Motywacja nie wystarczy

Często słyszymy:

"Musisz mieć motywację."

Problem polega na tym, że motywacja jest zmienna.

Jednego dnia możesz być bardzo zmotywowany.

Następnego dnia pada deszcz, masz mokre skarpety, bolą Cię nogi i motywacja znika.

Dlatego podczas długich wypraw znacznie ważniejsza od motywacji jest:

Dyscyplina.

Motywacja mówi:

"Chcę to zrobić."

Dyscyplina mówi:

"Robię kolejny krok, nawet kiedy mi się nie chce."

To właśnie dlatego długie trekkingi mogą być bardzo dobrym treningiem charakteru.

Nie negocjuj z samym sobą co pięć minut

Jednym z największych błędów podczas długiego marszu jest ciągłe prowadzenie wewnętrznej dyskusji:

"Może już wystarczy?"

"Może odpoczniemy?"

"Może zawrócimy?"

"Może jutro będzie lepiej?"

Jeżeli za każdym razem, kiedy pojawia się dyskomfort, zaczynasz negocjować z samym sobą, marsz staje się psychicznie dużo trudniejszy.

Dlatego przed rozpoczęciem długiego trekkingu ustal zasady.

Na przykład:

• odpoczynek co określony czas,
• jedzenie w określonych punktach,
• kontrola wody,
• kontrola stanu stóp,
• określone punkty orientacyjne,
• godzina zakończenia marszu.

Im więcej decyzji podejmiesz wcześniej, tym mniej musisz podejmować ich podczas zmęczenia.

Monotonia - cichy przeciwnik

Długi trekking może być niezwykle monotonny.

Przez kilka godzin widzisz:

drzewa,

ścieżkę,

kamienie,

kolejne drzewa,

kolejny kilometr.

I tak przez wiele godzin.

Monotonia powoduje zmęczenie psychiczne.

Dlatego warto nauczyć się świadomie zmieniać sposób skupienia uwagi.

Możesz:

• obserwować otoczenie,
• analizować teren,
• kontrolować tempo,
• rozmawiać z partnerem,
• planować kolejny etap,
• skupić się na oddechu,
• obserwować własną technikę marszu.

Nie chodzi o to, aby cały czas czymś zajmować głowę.

Chodzi o to, aby nie pozwolić jej utknąć wyłącznie na:

"Jak bardzo jestem zmęczony."

Zarządzanie uwagą

Podczas długiego marszu uwaga jest zasobem.

Jeżeli cały czas koncentrujesz się na bólu, mózg będzie dostarczał Ci coraz więcej informacji o bólu.

Jeżeli cały czas patrzysz na zegarek, każda minuta będzie wydawała się długa.

Jeżeli cały czas sprawdzasz, ile kilometrów zostało, dystans może wydawać się nieskończony.

Dlatego czasami warto odłączyć się od wyniku.

Nie patrz na zegarek przez godzinę.

Nie sprawdzaj co pięć minut dystansu.

Po prostu idź.

Tempo ma znaczenie psychologiczne

Zbyt szybki początek trekkingu może mieć konsekwencje nie tylko fizyczne.

Jeżeli pierwsze kilometry przejdziesz bardzo szybko, możesz później poczuć gwałtowny spadek energii.

Pojawia się wtedy myśl:

"Nie dam rady."

Problem polega na tym, że często nie chodzi o brak możliwości przejścia trasy.

Problemem było złe zarządzanie tempem.

Dlatego podczas długiego trekkingu warto znaleźć tempo, które pozwala Ci:

• swobodnie oddychać,
• prowadzić rozmowę,
• utrzymywać równy krok,
• nie przegrzewać się,
• nie zużywać nadmiernie energii.

Długiego trekkingu nie wygrywa się sprintem.

Wygrywa się konsekwencją.

Grupa a psychologia trekkingu

Jeżeli trekking odbywa się w grupie, dochodzi kolejny element.

Każda osoba ma:

• inne tempo,
• inną kondycję,
• inną tolerancję zmęczenia,
• inny sposób reagowania na stres,
• inną motywację.

Dlatego grupa musi nauczyć się komunikacji.

Nie ukrywaj problemów.

Jeżeli zaczynają Cię boleć stopy, powiedz o tym.

Jeżeli jesteś odwodniony, powiedz.

Jeżeli nie masz już energii, powiedz.

Najgorszą strategią jest udawanie, że wszystko jest dobrze, aż problem stanie się poważny.

Lider grupy nie powinien być najszybszy

Podczas trekkingu grupowego lider nie powinien po prostu iść na przedzie i narzucać własnego tempa.

Powinien kontrolować sytuację całej grupy.

W praktyce oznacza to obserwowanie:

• tempa,
• zachowania uczestników,
• komunikacji,
• stanu fizycznego,
• zapasów wody,
• pogody,
• czasu,
• możliwości awaryjnego zakończenia marszu.

Dobra grupa nie polega na tym, że najsilniejszy ciągnie wszystkich za sobą.

Polega na tym, że każdy może bezpiecznie dotrzeć do celu.

Presja grupy

Presja grupy może działać w dwie strony.

Może pomagać:

"Skoro oni idą, ja też dam radę."

Ale może również być niebezpieczna:

"Wszyscy idą, więc nie mogę powiedzieć, że mam problem."

To drugie podejście jest błędem.

Nie musisz udowadniać swojej wartości poprzez ignorowanie własnych ograniczeń.

Prawdziwa odporność psychiczna nie polega na udawaniu, że jesteś niezniszczalny.

Polega na świadomym zarządzaniu własnymi możliwościami.

Najtrudniejszy moment może pojawić się przed końcem

To ciekawa pułapka psychologiczna.

Kiedy widzisz koniec trasy, możesz pomyśleć:

"Jeszcze tylko kilka kilometrów."

I właśnie wtedy zaczynasz przyspieszać.

To może być błąd.

Jeżeli jesteś już bardzo zmęczony, ostatnie kilometry mogą być najbardziej wymagające.

Dlatego nie przyspieszaj tylko dlatego, że widzisz koniec.

Utrzymuj kontrolowane tempo.

Jak przygotować psychikę przed długim trekkingiem?

Psychiki nie przygotujesz wyłącznie poprzez czytanie o niej.

Tak samo jak kondycji nie zbudujesz czytając o bieganiu.

Trzeba trenować.

Najlepszym sposobem jest stopniowe zwiększanie trudności.

Najpierw:

10 km.

Potem:

20 km.

Następnie:

30 km.

Później:

40 km.

Organizm poznaje zmęczenie.

A Ty poznajesz własne reakcje.

Dowiadujesz się:

• kiedy zaczynasz tracić koncentrację,
• kiedy pojawia się kryzys,
• ile potrzebujesz jedzenia,
• jak reagujesz na brak snu,
• jak zachowujesz się po wielu godzinach marszu,
• jakie myśli pojawiają się w najtrudniejszym momencie.

To bardzo cenna wiedza.

Trenuj również dyskomfort

Nie zawsze trening powinien być komfortowy.

Oczywiście nie oznacza to celowego narażania się na kontuzję.

Chodzi o kontrolowane wychodzenie poza strefę komfortu.

Możesz trenować:

• marsz w deszczu,
• marsz przy niższej temperaturze,
• dłuższe odcinki,
• wczesne pobudki,
• marsz z pełnym plecakiem,
• długie podejścia,
• monotonne odcinki.

W ten sposób uczysz mózg:

"Dyskomfort nie oznacza automatycznie zagrożenia."

To bardzo ważna lekcja.

Wizualizacja

Przed wyprawą możesz przeprowadzić prostą wizualizację.

Wyobraź sobie:

Pada deszcz.

Jesteś zmęczony.

Masz jeszcze 15 kilometrów.

Buty są mokre.

Nie masz ochoty iść dalej.

Co robisz?

Nie chodzi o wyobrażanie sobie sukcesu.

Wyobraź sobie problem.

A następnie przećwicz reakcję.

Zatrzymuję się.

Sprawdzam sytuację.

Piję.

Jem.

Sprawdzam stopy.

Zakładam dodatkową warstwę.

Dzielę trasę na kolejny etap.

Idę dalej, jeżeli sytuacja jest bezpieczna.

To jest mentalny trening procedury.

Twój wewnętrzny dialog

Podczas kryzysu bardzo ważne jest to, co mówisz sam do siebie.

Porównaj:

"Nie dam rady przejść tej trasy."

z:

"Mam przed sobą jeszcze jeden etap."

Albo:

"Jestem wykończony."

z:

"Jestem zmęczony, ale mogę sprawdzić, czego potrzebuję."

To nie jest pozytywne myślenie dla samego pozytywnego myślenia.

To zmiana sposobu definiowania problemu.

Nie:

"Czy dam radę przejść 30 kilometrów?"

Tylko:

"Co muszę zrobić, żeby przejść kolejny kilometr?"

Nie walcz z własnymi emocjami

Strach.

Złość.

Frustracja.

Zmęczenie.

Zniechęcenie.

To wszystko może pojawić się podczas trekkingu.

Nie musisz tych emocji eliminować.

Musisz nauczyć się działać pomimo ich obecności.

Możesz powiedzieć sobie:

"Jestem zmęczony."

To fakt.

Nie oznacza jednak:

"Muszę przerwać."

Możesz być zmęczony i nadal działać.

Możesz się bać i nadal podejmować rozsądne decyzje.

Możesz nie mieć motywacji i nadal wykonać kolejny krok.

Kiedy należy odpuścić?

To jedna z najważniejszych części psychologii trekkingu.

Odporność psychiczna nie oznacza zawsze parcia do przodu.

Czasami najbardziej dojrzałą decyzją jest zawrócenie.

Powodem może być:

• kontuzja,
• gwałtowne pogorszenie pogody,
• zagrożenie lawinowe,
• brak możliwości bezpiecznego przejścia,
• wyczerpanie,
• odwodnienie,
• problemy zdrowotne,
• utrata orientacji,
• brak czasu na bezpieczne zakończenie trasy.

Zawrócenie nie jest porażką.

Porażką może być ignorowanie faktów tylko dlatego, że chcemy za wszelką cenę osiągnąć cel.

Trekking uczy bardzo ważnej rzeczy:

cel jest ważny, ale bezpieczeństwo jest ważniejsze.

Psychologia celu

Cel powinien być ambitny, ale realny.

Jeżeli cel jest zbyt łatwy, nie daje satysfakcji.

Jeżeli jest całkowicie nierealny, szybko pojawia się frustracja.

Dlatego warto mieć dwa poziomy celu:

Cel główny

Na przykład:

Przejść 50 kilometrów.

Cele pośrednie

• dojść do 10 km,
• dojść do punktu odpoczynku,
• przejść kolejny odcinek,
• dotrzeć do miejsca posiłku,
• przejść kolejne 5 kilometrów.

Dzięki temu cały czas masz poczucie postępu.

Co zrobić, kiedy pojawia się kryzys?

Zapamiętaj prostą procedurę:

STOP

S - Stop

Zatrzymaj się.

T - Tlen i temperatura

Uspokój oddech i sprawdź, czy nie jest Ci za zimno lub za gorąco.

O - Oceń

Sprawdź wodę, jedzenie, stopy, pogodę i stan organizmu.

P - Plan

Podejmij decyzję dotyczącą kolejnego etapu.

Nie rozwiązuj całej wyprawy w jednej chwili.

Rozwiąż najbliższy problem.

Wskazówki instruktora LifeTrip

1. Nie oceniaj całej wyprawy w najgorszym momencie

Najgorsze decyzje często pojawiają się wtedy, gdy jesteś najbardziej zmęczony.

Najpierw odpocznij.

Potem zdecyduj.

2. Szanuj pierwsze kilometry

Początek długiej trasy często daje ogromną ilość energii.

To właśnie wtedy łatwo przesadzić z tempem.

Nie musisz nikomu niczego udowadniać.

3. Naucz się rozpoznawać swój kryzys

Każdy ma inne objawy.

U jednego będzie to milczenie.

U drugiego irytacja.

U trzeciego ciągłe zatrzymywanie się.

Poznaj własny schemat.

4. Nie patrz cały czas na dystans

Czasami najlepszym rozwiązaniem jest schowanie zegarka i po prostu wykonanie kolejnego odcinka.

5. Jedzenie i woda wpływają na psychikę

Jeżeli jesteś odwodniony albo masz niedobór energii, możesz zacząć postrzegać sytuację jako znacznie trudniejszą.

Zanim uznasz, że "psychika wysiadła", sprawdź podstawy.

Ćwiczenie praktyczne

Podczas najbliższego dłuższego treningu marszowego wykonaj eksperyment.

Wybierz trasę, której przejście zajmie kilka godzin.

Przed rozpoczęciem zapisz:

Mój cel:

....................................................

Najbardziej obawiam się:

....................................................

Co zrobię, kiedy pojawi się kryzys:

....................................................

Jak rozpoznam, że potrzebuję odpoczynku:

....................................................

W jakiej sytuacji zawrócę:

....................................................

Po zakończeniu marszu odpowiedz:

Kiedy pojawił się pierwszy kryzys?

Co go wywołało?

Co pomogło?

Jak zmieniło się moje nastawienie?

To jest prawdziwy trening psychologii trekkingu.

Najczęstsze błędy psychologiczne podczas trekkingu

1. Chęć udowodnienia swojej wytrzymałości

Nie musisz być najszybszy.

2. Ignorowanie pierwszych sygnałów problemu

Mały problem rozwiązany wcześnie często nie staje się dużym problemem.

3. Myślenie o całym dystansie

Dziel trasę na odcinki.

4. Podejmowanie decyzji w największym zmęczeniu

Najpierw odpocznij i uzupełnij podstawowe potrzeby.

5. Porównywanie się z innymi

Każdy organizm działa inaczej.

6. Brak planu awaryjnego

Wiedza, co zrobisz w trudnej sytuacji, daje poczucie kontroli.

7. Traktowanie zawrócenia jako porażki

Czasami zawrócenie jest najlepszą decyzją całego trekkingu.

10 zasad psychologii trekkingu

Zapamiętaj:

1. Nie musisz pokonać całej trasy naraz.

2. Skup się na kolejnym etapie.

3. Nie ignoruj sygnałów organizmu.

4. Nie podejmuj ważnych decyzji w największym zmęczeniu.

5. Jedzenie i woda wpływają również na psychikę.

6. Motywacja jest zmienna, dyscyplina pozwala działać.

7. Dyskomfort nie zawsze oznacza zagrożenie.

8. Naucz się rozpoznawać własny kryzys.

9. W grupie komunikuj problemy zanim staną się poważne.

10. Bezpieczeństwo jest ważniejsze niż realizacja planu.

Psychologia trekkingu - najważniejsza lekcja

Długi trekking bardzo często jest rozmową pomiędzy ciałem a głową.

Ciało mówi:

"Jestem zmęczone."

Głowa odpowiada:

"Sprawdźmy, czego potrzebujemy."

To znacznie lepsze podejście niż:

"Muszę wytrzymać za wszelką cenę."

Nie chodzi o to, żeby podczas trekkingu nie odczuwać zmęczenia, bólu czy zniechęcenia.

Chodzi o to, żeby te odczucia nie podejmowały decyzji za Ciebie.

Największą umiejętnością podczas długiej wyprawy nie jest więc ciągłe pokonywanie własnych granic.

Jest nią umiejętność rozpoznania:

kiedy nacisnąć, kiedy zwolnić, kiedy odpocząć i kiedy zawrócić.

To właśnie jest dojrzałość trekkingowa.

Sprawdź swoją wiedzę

1. Co jest jednym z najważniejszych sposobów radzenia sobie z długim dystansem?

A. Myślenie wyłącznie o końcu trasyB. Dzielenie trasy na mniejsze etapyC. Przyspieszenie tempaD. Ignorowanie zmęczenia

2. Co należy zrobić przed podjęciem ważnej decyzji w czasie silnego zmęczenia?

A. Natychmiast zdecydowaćB. PrzyspieszyćC. Zatrzymać się, ocenić sytuację i uzupełnić podstawowe potrzebyD. Zapytać wyłącznie najszybszą osobę w grupie

3. Czy odporność psychiczna oznacza ignorowanie bólu?

A. TakB. Nie

4. Co jest ważniejsze od realizacji planu trekkingu?

A. TempoB. DystansC. BezpieczeństwoD. Czas przejścia

5. Dlaczego warto trenować długie marsze przed dużą wyprawą?

A. Tylko po to, żeby poprawić kondycjęB. Żeby poznać również własne reakcje psychiczne na zmęczenieC. Żeby kupić więcej sprzętuD. Żeby chodzić szybciej od innych

Lekcja 29 ukończona

Psychologia jest jednym z najważniejszych elementów trekkingu długodystansowego.

Możesz przygotować ciało.

Możesz przygotować sprzęt.

Możesz przygotować trasę.

Ale musisz również przygotować sposób, w jaki będziesz reagować wtedy, kiedy pojawi się zmęczenie, ból, frustracja i zwątpienie.

Bo podczas długiego marszu prędzej czy później pojawi się pytanie:

"Po co ja właściwie to robię?"

Wtedy nie musisz odpowiadać na pytanie o całą trasę.

Wystarczy odpowiedzieć sobie:

"Co jest moim kolejnym krokiem?"

I zrobić ten krok.

Następna lekcja

Lekcja 30 - Jak przygotować się do Marszu na Stówkę?

100 kilometrów w 24 godziny to już nie jest zwykły trekking.

To połączenie przygotowania fizycznego, strategii, odżywiania, zarządzania energią, nawigacji i psychologii.

W ostatniej lekcji Akademii Trekkingu połączymy wszystko, czego nauczyłeś się wcześniej, i przełożymy to na konkretny plan przygotowania do marszu na 100 kilometrów.

©2013 by LifeTrip.pl - Szkoła Survivalu i Bushcraftu.