POWIĄZANE ARTYKUŁY:

Kiedy myślimy o trekkingu w Szwecji, wiele osób automatycznie kieruje uwagę na północ kraju, Laponię i najbardziej znane długodystansowe szlaki.

Tymczasem południowa Szwecja ma zupełnie inny charakter.

Nie ma tu wysokich gór i spektakularnych przełęczy. Są za to rozległe lasy, jeziora, niewielkie miejscowości i lokalne szlaki, które bardzo dobrze nadają się do wielodniowego trekkingu.

Dwa miejsca, które szczególnie interesują nas podczas zimowej wyprawy LifeTrip, to:

• Gullaboleden,
• Torsåsleden.

Oba znajdują się w rejonie Smålandii i pokazują Szwecję znacznie mniej turystyczną niż ta znana z katalogów.

Gullaboleden - około 47 kilometrów przez Smålandię

Gullaboleden to szlak prowadzący przez okolice Gullabo w południowej Szwecji.

Liczy około 47 kilometrów i przebiega przez typowy krajobraz Smålandii:

• lasy,
• niewielkie drogi,
• jeziora,
• małe miejscowości,
• tereny o niewielkim stopniu urbanizacji.

Nie jest to trasa wysokogórska.

I właśnie dlatego jest ciekawa.

Podczas takiego trekkingu nie walczysz z przewyższeniem.

Walczysz raczej z:

• dystansem,
• rytmem marszu,
• pogodą,
• długością dnia,
• zimnem,
• własnym zmęczeniem.

To zupełnie inny rodzaj działania niż w górach.

Dlaczego Gullaboleden jest ciekawy zimą?

Latem wiele leśnych tras jest przewidywalnych.

Zimą sytuacja zmienia się bardzo szybko.

Śnieg może przykryć:

• ścieżkę,
• niewielkie skrzyżowania,
• oznaczenia,
• charakterystyczne elementy terenu.

Do tego dochodzi krótki dzień.

W praktyce oznacza to, że zimą nawet łatwy szlak może wymagać większej uwagi.

Nie chodzi o to, że nagle staje się ekstremalny.

Chodzi o to, że zaczynasz patrzeć na niego inaczej.

Nie liczy się tylko dystans

47 kilometrów na papierze może nie robić dużego wrażenia.

Ale podczas wielodniowego trekkingu odległość jest tylko jednym z parametrów.

Znacznie ważniejsze są:

• warunki podłoża,
• temperatura,
• ilość śniegu,
• ciężar plecaka,
• tempo grupy,
• długość dnia.

Dlatego podczas zimowej wyprawy nie traktujemy długości szlaku jako obowiązkowego zadania do wykonania.

Szlak jest narzędziem.

Nie celem samym w sobie.

Torsåsleden daje większą elastyczność

Drugim ciekawym systemem tras w tym regionie jest Torsåsleden.

To rozbudowana sieć szlaków w okolicy Torsås.

Jej największą zaletą podczas wyprawy jest możliwość wyboru różnych wariantów trasy.

To bardzo ważne zimą.

Jeżeli warunki są dobre, możemy wydłużyć etap.

Jeżeli pojawia się:

• mocniejszy śnieg,
• wiatr,
• spadek temperatury,
• wolniejsze tempo grupy,

możemy skrócić trasę albo wybrać inny wariant.

W trekkingu zimowym taka możliwość jest znacznie ważniejsza niż realizowanie jednego z góry ustalonego planu.

Mapa nie jest rozkazem

To jedna z najważniejszych zasad podczas każdej wyprawy.

Planowana trasa jest tylko założeniem.

Rzeczywistość może wyglądać inaczej.

Na mapie wszystko jest proste.

Linia.

Punkt A.

Punkt B.

W terenie pojawiają się:

• pogoda,
• zmęczenie,
• błoto,
• śnieg,
• zamknięta droga,
• problem ze sprzętem,
• gorsza dyspozycja jednego z uczestników.

Dobry trekking polega na tym, żeby reagować na warunki.

Nie na tym, żeby udowodnić mapie, że miała rację.

Smålandia nie daje spektakularnych nagród co godzinę

To też bardzo ciekawy element tych tras.

W górach często masz konkretny cel:

• szczyt,
• przełęcz,
• punkt widokowy,
• schronisko.

W lasach południowej Szwecji krajobraz może być znacznie bardziej powtarzalny.

Las.

Jezioro.

Droga.

Kolejny las.

I właśnie wtedy zaczyna działać psychologia długiego marszu.

Nie idziesz dla nagrody za godzinę.

Idziesz dlatego, że droga sama w sobie jest celem.

Monotonia terenu też może być wyzwaniem

Monotonia jest niedocenianym elementem trekkingu.

Kiedy przez kilka godzin otoczenie wygląda podobnie, pojawia się:

• spadek koncentracji,
• automatyzacja ruchu,
• mniejsza uwaga podczas nawigacji,
• zmęczenie psychiczne.

To właśnie wtedy łatwo przegapić skręt albo źle ocenić dystans.

Dlatego podczas wielodniowych wypraw warto świadomie kontrolować koncentrację.

Co jakiś czas sprawdzić:

• kierunek,
• lokalizację,
• czas,
• stan grupy,
• pogodę.

Gullaboås - ciekawy punkt w regionie

W rejonie Gullabo znajduje się również Gullaboås.

To fragment starego lasu z dużymi drzewami, martwym drewnem i śladami dawnej działalności człowieka.

Takie miejsca bardzo dobrze pokazują charakter Smålandii.

To nie jest dzika puszcza nietknięta przez człowieka.

To krajobraz, w którym przez setki lat przenikały się:

• las,
• lokalne osady,
• gospodarka,
• historia.

Dzięki temu trekking nie jest tylko przejściem przez przyrodę.

Staje się również podróżą przez historię regionu.

Jak wygląda trekking po takich trasach zimą?

Zimą dzień ma zupełnie inny rytm.

Rano trzeba:

• spakować obóz,
• przygotować sprzęt,
• sprawdzić warunki,
• ustalić trasę.

Podczas marszu monitorujemy:

• tempo,
• pogodę,
• czas,
• energię grupy.

Po południu trzeba odpowiednio wcześnie zacząć szukać miejsca na biwak.

Nie wtedy, kiedy jest już ciemno.

Tylko wtedy, kiedy nadal mamy czas spokojnie przygotować nocleg.

Biwak jest częścią trekkingu

Podczas wielodniowej wyprawy dzień nie kończy się w momencie zatrzymania marszu.

Wtedy zaczyna się kolejny etap.

Trzeba:

• znaleźć miejsce,
• przygotować schronienie,
• zabezpieczyć sprzęt,
• przygotować wodę,
• zrobić posiłek,
• zadbać o suche ubrania.

Zimą wszystkie te czynności mają większe znaczenie.

Dlatego podczas takiej wyprawy uczysz się nie tylko chodzić.

Uczysz się funkcjonować w terenie.

Właśnie dlatego lokalne szlaki są ciekawe

Najbardziej znane trasy mają jedną wadę.

Często wszystko jest już zorganizowane pod turystę.

Popularne punkty.

Schroniska.

Duży ruch.

Dużo informacji.

Na mniej znanych trasach sytuacja wygląda inaczej.

Musisz trochę więcej robić sam.

Więcej planować.

Więcej obserwować.

Więcej decydować.

Z punktu widzenia szkoleniowego to ogromna zaleta.

Trekking po Szwecji nie musi oznaczać Laponii

To ważne.

Szwecja jest ogromnym krajem.

Warunki na północy i południu mogą się diametralnie różnić.

Nie każda zimowa wyprawa musi być ekspedycją arktyczną.

Smålandia daje możliwość wejścia w zimowy teren w nieco bardziej dostępnej formie.

Nadal mamy:

• śnieg,
• niską temperaturę,
• noclegi w terenie,
• wielodniowy marsz.

Ale logistyka jest prostsza niż podczas dalekiej wyprawy na północ.

Dla kogo są takie szlaki?

Gullaboleden i Torsåsleden mogą być dobrym wyborem dla osób, które:

• mają podstawową kondycję,
• lubią marsz z plecakiem,
• chcą spróbować wielodniowego trekkingu,
• nie potrzebują wysokich gór,
• lubią las i spokojniejsze regiony,
• chcą nauczyć się planowania trasy.

Nie trzeba być zawodowym trekkingowcem.

Trzeba natomiast być gotowym na regularny wysiłek.

Sprzęt ma znaczenie, ale nie rozwiązuje wszystkiego

Podczas trekkingu zimowego bardzo łatwo skupić się na wyposażeniu.

Dobry śpiwór.

Buty.

Namiot.

Kurtka.

To wszystko jest ważne.

Ale nawet najlepszy sprzęt nie zastąpi:

• rozsądnego tempa,
• dobrej decyzji,
• właściwego miejsca biwaku,
• zarządzania energią,
• obserwowania pogody.

Sprzęt pomaga.

Nie myśli za Ciebie.

Dlaczego wybraliśmy Gullabo i Torsås?

Bo ten rejon daje dużą swobodę działania.

Nie jesteśmy przywiązani do jednej trasy.

Możemy korzystać z:

• Gullaboleden,
• Torsåsleden,
• lokalnych dróg,
• innych połączeń terenowych.

Dzięki temu możemy dostosowywać wyprawę do rzeczywistości.

A właśnie na tym zależy nam najbardziej.

Nie chcemy przejść szlaku za wszelką cenę

To ważna różnica między zwykłym wyjazdem a wyprawą szkoleniową.

Naszym celem nie jest powiedzenie:

przeszliśmy dokładnie 47 kilometrów.

Znacznie ważniejsze jest:

podejmowaliśmy dobre decyzje przez 10 dni.

Jeżeli pogoda wymaga zmiany planu, zmieniamy plan.

Jeżeli grupa potrzebuje krótszego etapu, skracamy etap.

Jeżeli warunki pozwalają iść dalej, możemy wydłużyć trasę.

To nie jest słabość.

To jest odpowiedzialne planowanie.

Wyprawa LifeTrip w Smålandii

Podczas zimowej wyprawy LifeTrip działamy w rejonie Gullabo i Torsås.

Jednym z głównych elementów trekkingu jest Gullaboleden.

W zależności od sytuacji wykorzystujemy również fragmenty Torsåsleden i inne lokalne trasy.

Przez około 10 dni:

• podróżujemy,
• wędrujemy z plecakami,
• organizujemy biwaki,
• planujemy kolejne etapy,
• uczymy się funkcjonowania zimą.

Każdy uczestnik przed wyjazdem bierze również udział w szkoleniu przygotowawczym w Polsce.

Dzięki temu grupa nie spotyka się pierwszy raz dopiero w momencie wejścia w zimowy teren.

Co daje taki trekking?

Po kilku dniach przestajesz myśleć tylko o kilometrach.

Zaczynasz zauważać:

• tempo,
• zmęczenie,
• pogodę,
• zapas energii,
• czas pozostały do zmroku,
• jakość miejsca na nocleg.

I właśnie wtedy trekking staje się czymś więcej niż chodzeniem.

Zaczyna być nauką zarządzania drogą.

Podsumowanie

Gullaboleden i Torsåsleden nie należą do najbardziej znanych szlaków Europy.

I właśnie dlatego są ciekawe.

Nie przyciągają tłumów.

Nie oferują spektakularnej atrakcji co kilka kilometrów.

Dają za to:

• las,
• przestrzeń,
• ciszę,
• kilometry marszu,
• możliwość elastycznego planowania.

A podczas wielodniowego trekkingu właśnie takie warunki potrafią nauczyć najwięcej.

Eksperckie artykuły i praktyczne wskazówki survivalowe

Zapraszamy do naszego Bloga o tematyce survivalu i bushcraftu

©2013 by LifeTrip.pl - Szkoła Survivalu i Bushcraftu.