POWIĄZANE ARTYKUŁY:

Zimowy trekking w Szwecji wygląda zupełnie inaczej niż letnia wędrówka po górach czy lesie.

Nie chodzi tylko o śnieg.

Zimą zmienia się wszystko:

• długość dnia,
• tempo marszu,
• sposób planowania trasy,
• organizacja biwaku,
• zużycie energii,
• podejście do sprzętu,
• sposób podejmowania decyzji.

To właśnie dlatego zimowy trekking potrafi być dużo bardziej wymagający niż trasa o podobnym dystansie pokonywana latem.

W tym artykule pokażę, czego naprawdę można spodziewać się podczas zimowej wędrówki w Szwecji i na co trzeba zwrócić uwagę przed wyjazdem.

Czym różni się zimowy trekking w Szwecji od letniego?

Największym błędem jest myślenie:

Latem przechodzę 20 km dziennie, więc zimą będzie podobnie.

Nie będzie.

Zimą ten sam dystans może kosztować znacznie więcej energii.

Wpływ mają między innymi:

• śnieg,
• śliskie podłoże,
• niska temperatura,
• wiatr,
• cięższy sprzęt,
• grubsza odzież,
• krótszy dzień,
• większa liczba przerw organizacyjnych.

Do tego dochodzi jeszcze jedna rzecz.

Zimą znacznie więcej czasu zajmuje wszystko, co robisz poza samym marszem.

Rozstawienie obozu.

Przygotowanie wody.

Zmiana odzieży.

Gotowanie.

Suszenie sprzętu.

Pakowanie plecaka.

Latem wiele z tych czynności wykonujesz niemal automatycznie.

Zimą każdy błąd kosztuje energię.

Zimowy trekking w Szwecji zaczyna się od planowania

Zimą nie planujesz tylko trasy.

Planujesz również czas.

To bardzo ważna różnica.

Latem możesz sobie pozwolić na późniejsze wyjście, dłuższy postój albo spontaniczną zmianę kierunku.

Zimą margines błędu jest mniejszy.

Każdego dnia trzeba brać pod uwagę:

• godzinę rozpoczęcia marszu,
• długość dnia,
• przewidywany dystans,
• możliwe warianty skrócenia trasy,
• miejsca nadające się na biwak,
• dostęp do wody,
• warunki pogodowe.

Im wcześniej zaczynasz myśleć o kolejnym biwaku, tym lepiej.

Nie czekasz do momentu, aż zrobi się ciemno.

Krótki dzień zmienia sposób działania

Jedną z największych różnic podczas zimowego trekkingu w Szwecji jest długość dnia.

Zimą światła jest po prostu mniej.

To oznacza, że wszystkie zadania muszą być wykonywane bardziej świadomie.

Jeżeli wyruszysz za późno, automatycznie skracasz sobie czas na marsz.

Jeżeli za późno zaczniesz szukać miejsca na biwak, część pracy wykonujesz po ciemku.

A jeśli dochodzi do tego:

• śnieg,
• wiatr,
• mokre rękawice,
• zmęczenie,

najprostsze zadania zaczynają zajmować dwa razy więcej czasu.

Dlatego zimą warto myśleć o dniu trochę inaczej.

Nie pytasz:

Ile kilometrów jeszcze przejdziemy?

Pytasz:

Ile mamy jeszcze czasu na bezpieczne przygotowanie obozu?

Temperatura nie mówi wszystkiego

Ludzie bardzo często patrzą tylko na prognozowaną temperaturę.

To błąd.

Odczuwalne warunki zależą także od:

• wiatru,
• wilgotności,
• intensywności marszu,
• rodzaju odzieży,
• stopnia zmęczenia,
• kontaktu z mokrym śniegiem,
• czasu spędzonego bez ruchu.

Możesz czuć się bardzo komfortowo podczas szybkiego marszu.

Problem zaczyna się po zatrzymaniu.

Organizm przestaje produkować tyle ciepła, ubrania mogą być wilgotne od potu, a wiatr zaczyna wychładzać ciało.

Dlatego podczas trekkingu zimowego niezwykle ważne jest zarządzanie odzieżą.

Nie przegrzewaj się podczas marszu

To jedna z najważniejszych zasad.

W zimie łatwo popełnić absurdalny błąd:

ubrać się za ciepło.

Na początku jest przyjemnie.

Po kilkunastu minutach zaczynasz się pocić.

Po godzinie masz wilgotną warstwę znajdującą się przy ciele.

Dopóki idziesz, nie ma problemu.

Gdy się zatrzymasz, wilgoć zaczyna przyspieszać wychładzanie.

Dlatego podczas marszu często lepiej czuć lekki chłód niż doprowadzić do intensywnego pocenia.

Warstwy odzieży trzeba regulować na bieżąco.

Nie dopiero wtedy, gdy jesteś cały mokry.

Wiatr potrafi zmienić spokojny dzień w trudny dzień

W lesie warunki mogą być stosunkowo spokojne.

Wystarczy jednak wejść na bardziej otwartą przestrzeń, aby sytuacja całkowicie się zmieniła.

Wiatr wpływa na:

• wychładzanie organizmu,
• komfort marszu,
• możliwość przygotowania posiłku,
• ustawienie namiotu lub tarpa,
• tempo marszu,
• odczuwalną temperaturę.

Dlatego miejsce biwaku powinno być wybierane świadomie.

Naturalna osłona od wiatru może mieć znacznie większą wartość niż piękny widok.

Śnieg potrafi całkowicie zmienić tempo marszu

Kilka centymetrów lekkiego śniegu nie musi być dużym problemem.

Głębszy śnieg zmienia już wszystko.

Każdy krok wymaga więcej energii.

Noga zapada się.

Trzeba ją podnosić wyżej.

Tempo spada.

Jeśli dodatkowo niesiesz plecak, zmęczenie pojawia się znacznie szybciej.

Dlatego nie można zakładać jednego dziennego dystansu niezależnie od warunków.

10 kilometrów może jednego dnia być spokojnym etapem.

Innego dnia może być bardzo wymagającym zadaniem.

Zimowy trekking to przede wszystkim zarządzanie energią

Zimą energia jest zasobem.

Tak samo jak:

• woda,
• jedzenie,
• czas,
• paliwo do kuchenki.

Nie warto marnować sił.

Najczęstszy błąd początkujących wygląda tak:

pierwszego dnia idą za szybko.

Drugiego również.

Trzeciego pojawia się zmęczenie.

Czwartego zaczynają boleć stopy, plecy i kolana.

Podczas wielodniowego trekkingu tempo powinno pozwalać funkcjonować nie tylko dzisiaj, ale również jutro.

I pojutrze.

Jedzenie zimą ma większe znaczenie

Organizm podczas zimowego trekkingu wykonuje więcej pracy.

Nie tylko idziesz.

Musisz również utrzymywać temperaturę ciała.

Dlatego zapotrzebowanie energetyczne może być wyraźnie większe niż podczas spokojnej letniej wędrówki.

Jedzenie powinno być:

• kaloryczne,
• łatwe do przygotowania,
• łatwe do porcjowania,
• możliwe do spożycia również w niskiej temperaturze.

Dobrze sprawdzają się produkty, które pozwalają szybko dostarczyć energii podczas krótkiego postoju.

Nie warto robić długiej przerwy tylko po to, żeby zjeść coś skomplikowanego.

Zimą trzeba pilnować picia

To jeden z bardziej podstępnych problemów.

Latem pragnienie przypomina o wodzie.

Zimą ten mechanizm może działać słabiej.

Nie oznacza to jednak, że organizm przestaje jej potrzebować.

Wodę tracimy również poprzez:

• oddychanie,
• pot,
• wysiłek,
• suche zimowe powietrze.

Dlatego trzeba pić regularnie.

Nie dopiero wtedy, gdy pojawia się silne pragnienie.

Woda może stać się problemem logistycznym

Latem możesz dojść do jeziora albo strumienia.

Zimą sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej.

Woda może być:

• przykryta lodem,
• trudno dostępna,
• zasypana śniegiem,
• częściowo zamarznięta.

Można oczywiście topić śnieg.

Ale to wymaga:

• czasu,
• paliwa,
• naczynia,
• energii.

Dlatego dostęp do wody powinien być częścią planowania biwaku.

Nie czymś, o czym zaczynamy myśleć dopiero wieczorem.

Biwak zimowy trzeba przygotować wcześniej

Zimą miejsce noclegu wybiera się trochę inaczej niż latem.

Szukamy:

• osłony od wiatru,
• stabilnego podłoża,
• miejsca bez zagrożenia spadającymi gałęziami,
• terenu, który nie stanie się odpływem wody,
• możliwości bezpiecznego ustawienia schronienia.

Jeżeli śpimy w namiocie, trzeba przygotować podłoże.

Jeżeli korzystamy z hamaka, trzeba odpowiednio zadbać o izolację od spodu.

Sam śpiwór nie rozwiązuje problemu.

Izolacja od podłoża jest kluczowa

Możesz mieć bardzo ciepły śpiwór.

Jeżeli leżysz na słabo izolującym podłożu, nadal będziesz tracić ciepło.

Podczas noclegu ciało ściska materiał śpiwora pod sobą.

Wypełnienie traci wtedy część właściwości izolacyjnych.

Dlatego równie ważna jak śpiwór jest dobra izolacja od podłoża.

Karimata lub mata nie jest dodatkiem.

Jest częścią systemu noclegowego.

Sprzęt zimą powinien być prosty i sprawdzony

Zimowy trekking nie jest dobrym momentem na testowanie pięciu nowych rzeczy jednocześnie.

Sprzęt powinien być:

• znany,
• sprawdzony,
• możliwie prosty w obsłudze,
• odporny na wilgoć i niską temperaturę.

Dotyczy to szczególnie:

• namiotu,
• śpiwora,
• maty,
• palnika,
• czołówki,
• obuwia,
• rękawic.

Jeżeli czegoś pierwszy raz używasz dopiero na wielodniowej wyprawie, zwiększasz ryzyko problemów.

Ręce zimą są szczególnie ważne

Zmarznięte dłonie szybko ograniczają sprawność.

Nagle trudniejsze staje się:

• zapięcie klamry,
• wiązanie linki,
• przygotowanie palnika,
• otwieranie opakowania,
• obsługa telefonu,
• rozstawienie namiotu.

Dlatego warto mieć więcej niż jedną parę rękawic.

Jedna para może zmoknąć.

Druga może być używana podczas postoju.

To drobny element wyposażenia, który potrafi zdecydować o komforcie całego dnia.

Baterie i elektronika nie lubią zimna

Niska temperatura wpływa na baterie.

Dotyczy to:

• telefonu,
• GPS,
• zegarka,
• powerbanku,
• aparatu,
• czołówki.

Dlatego sprzęt elektroniczny warto chronić przed zimnem.

Powerbank pozostawiony całą noc w zimnym miejscu może rano zachowywać się zupełnie inaczej niż w temperaturze pokojowej.

Warto też zawsze mieć rozwiązanie awaryjne.

Mapa i kompas nadal mają sens.

Nawigacja zimą potrafi być trudniejsza

Śnieg zmienia krajobraz.

Drogi i ścieżki mogą wyglądać inaczej.

Niektóre elementy terenu znikają pod białą pokrywą.

Oznaczenia mogą być słabiej widoczne.

Dlatego warto korzystać z kilku narzędzi równocześnie:

• mapy,
• kompasu,
• nawigacji GPS,
• charakterystycznych punktów terenowych.

Najgorszym rozwiązaniem jest całkowite uzależnienie się od jednego telefonu.

Zimowy trekking w Szwecji nie musi być ekstremalny

To ważne.

Nie każda zimowa wyprawa musi oznaczać:

• minus 30 stopni,
• zamieć,
• rakiety śnieżne,
• pulkę,
• ekspedycję polarną.

Południowa Szwecja daje zupełnie inne możliwości.

Możemy doświadczać zimowych warunków, ale nadal działać w terenie stosunkowo dostępnym logistycznie.

To właśnie dlatego taki kierunek może być dobrym pierwszym krokiem dla osób, które chcą spróbować wielodniowego trekkingu zimowego.

Dlaczego Smålandia dobrze nadaje się na taką wyprawę?

Smålandia daje bardzo ciekawe połączenie:

• lasów,
• jezior,
• lokalnych szlaków,
• niewielkich miejscowości,
• stosunkowo spokojnego terenu.

W rejonie Gullabo i Torsås mamy możliwość korzystania z różnych tras.

Jedną z nich jest Gullaboleden.

Drugą jest rozbudowana sieć Torsåsleden.

To pozwala dostosować przebieg trekkingu do warunków.

A zimą taka elastyczność jest ogromną zaletą.

Nie planuj trasy za wszelką cenę

W survivalu i trekkingu zawsze powtarzam jedną rzecz.

Plan ma pomagać.

Nie może stać się problemem.

Jeżeli za wszelką cenę próbujesz zrealizować trasę tylko dlatego, że wcześniej narysowałeś ją na mapie, przestajesz reagować na rzeczywistość.

A rzeczywistość może wyglądać zupełnie inaczej.

Pogoda się zmienia.

Grupa porusza się wolniej.

Ktoś ma problem ze sprzętem.

Śniegu jest więcej, niż przewidywano.

Dobra decyzja może oznaczać skrócenie etapu.

I to nie jest porażka.

To właśnie jest prawidłowe zarządzanie wyprawą.

Czy zimowy trekking w Szwecji jest dla początkujących?

Tak, ale nie dla każdego.

Nie potrzebujesz doświadczenia polarnego.

Potrzebujesz natomiast:

• podstawowej kondycji,
• odporności na dyskomfort,
• gotowości na marsz z plecakiem,
• odpowiedniego sprzętu,
• umiejętności współpracy z grupą.

Bardzo ważne jest również wcześniejsze przygotowanie.

Dlatego uczestnicy wypraw LifeTrip przed wyjazdem biorą udział w szkoleniu przygotowawczym w Polsce.

Chodzi o to, żeby przed wejściem w zimowy teren poznać podstawowe zasady działania, sprawdzić sprzęt i nauczyć się funkcjonować w grupie.

Najczęstsze błędy podczas zimowego trekkingu

Najczęściej problemy nie wynikają z jednego wielkiego błędu.

Zazwyczaj jest to kilka małych rzeczy.

Na przykład:

• zbyt szybkie tempo,
• przegrzanie podczas marszu,
• za mało jedzenia,
• za mało picia,
• zbyt późne rozpoczęcie biwaku,
• mokre rękawice,
• źle dobrana izolacja noclegowa,
• brak zapasowego źródła światła,
• zbyt optymistyczny plan dnia.

Każdy z tych problemów osobno jest niewielki.

Kilka naraz potrafi zmienić charakter całej wyprawy.

Najważniejsza zasada zimowego trekkingu

Nie wygrywa ten, kto idzie najszybciej.

Wygrywa ten, kto potrafi utrzymać dobre tempo przez wiele dni.

Zimą liczy się:

• regularność,
• organizacja,
• kontrolowanie energii,
• dbanie o sprzęt,
• obserwowanie pogody,
• rozsądne decyzje.

To właśnie te elementy sprawiają, że wyprawa staje się przyjemnym wyzwaniem zamiast walką z własnymi błędami.

Wyprawa trekkingowa do Szwecji z LifeTrip

Nasza zimowa wyprawa prowadzi przez południową Szwecję, w rejonie Gullabo i Torsås.

Wędrujemy przez lasy Smålandii, korzystając między innymi z Gullaboleden i fragmentów Torsåsleden.

Przez około 10 dni przemieszczamy się z plecakami, organizujemy biwaki i uczymy się podejmowania decyzji w zimowym terenie.

Nie jedziemy realizować trasy za wszelką cenę.

Dostosowujemy ją do:

• pogody,
• śniegu,
• tempa grupy,
• warunków w terenie.

To właśnie odróżnia prawdziwą wyprawę od wycieczki z gotowym programem.

Podsumowanie

Zimowy trekking w Szwecji nie polega tylko na chodzeniu po śniegu.

To nauka zarządzania:

• czasem,
• energią,
• temperaturą,
• sprzętem,
• trasą,
• własnymi decyzjami.

Południowa Szwecja daje możliwość wejścia w zimowe warunki bez konieczności organizowania wyprawy polarnej.

I właśnie dlatego może być bardzo dobrym miejscem na pierwszy poważniejszy trekking zimowy.

Najważniejsze nie jest jednak to, ile kilometrów przejdziesz.

Najważniejsze jest to, czy dziesiątego dnia nadal potrafisz działać tak samo spokojnie i rozsądnie jak pierwszego.

Eksperckie artykuły i praktyczne wskazówki survivalowe

Zapraszamy do naszego Bloga o tematyce survivalu i bushcraftu

©2013 by LifeTrip.pl - Szkoła Survivalu i Bushcraftu.